Μετριέται η αγάπη;

Πολλοί λένε πως είμαι ονειροπόλα, ρομαντική, πως ζω σ' ένα δικό μου κόσμο παραμυθένιο. Στην πραγματικότητα, λένε, δεν είναι τόσο ρόδινα τα πράγματα και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ούτε εγώ λέω πως στον κόσμο αυτό που ζούμε όλα είναι εύκολα, απλά πιστεύω στην αγάπη, σε αυτήν την αγάπη που όλοι κρύβουμε μέσα μας. 

Ίσως να είμαι αρκετά μικρή, ηλικιακά και εμπειρικά, για να γράψω ένα τέτοιο κείμενο, ίσως να μην έχω ζήσει πάρα πολλά, όμως πιστεύω ότι για κάθε άνθρωπο υπάρχει αυτός ο ένας που τον συμπληρώνει. Δεν ξέρω αν εγώ τον έχω βρει, αν αυτό που νιώθω είναι αγάπη, έρωτας ή όπως αλλιώς το ονομάζει ο καθένας. Ξέρω, μονάχα, πως μετά από τόσα χρόνια η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά όπως την πρώτη φορά. Το στομάχι μου δένεται κόμπος και η λαχτάρα που νιώθω είναι η ίδια όπως τότε. Μπορεί να μην συμφωνούμε σχεδόν ποτέ, να είμαστε η μέρα με τη νύχτα (κυριολεκτικά), όμως όταν είμαστε μαζί όλες οι διαφωνίες χάνονται. Σα να έχει κουμπώσει ο ένας με τον άλλον. Πείτε με γλυκανάλατη, υπερβολική αλλά είναι τόσο τρομακτικά όμορφο πως δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί βρίσκουν ο ένας τα κουμπιά του άλλου. Έρχονται φορές που θέλω να του σπάσω τα μούτρα, αλλά έχει αυτό το βλέμμα -δεν μπορώ να το περιγράψω- που με κάνει να τα ξεχνάω όλα αυτόματα. Μπορεί να μη πηγαίνουμε στο «Markiz», να μην αράζουμε σε καφετέριες, να μην ανεβάζουμε συνέχεια φωτογραφίες, όμως τις ώρες που περνάω μαζί του είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Άλλωστε, η αγάπη δεν μετριέται με τα check ins και τα social media. Εγώ ξέρω πως ευτυχία είναι αυτό που δεν μπορείς να κρύψεις όχι αυτό που προσπαθείς να δείξεις. Η αγάπη φαίνεται στα πιο μικρά πράγματα. Στον τρόπο που σε κοιτάζει, που σε μιλάει, που σε αγκαλιάζει. Όχι στα δώρα, στα λούσα και στις selfies. Τι να τον κάνεις τον άντρα άμα είναι καλός μόνο στο να σε κυκλοφορεί; Ακόμα κι αν γκρινιάζω γι' αυτά κατά βάθος αυτός είναι και ο λόγος που τον επέλεξα. Γι' αυτό, λοιπόν, είμαι μαζί του γιατί δεν τον νοιάζει το που και το πως θα με δει, αρκεί να με δει έστω και για πέντε λεπτά. Γιατί δεν τον νοιάζει όλος αυτός ο ψεύτικος κόσμος. Τον θέλω έτσι ακριβώς όπως είναι, χωρίς τατουάζ και κυριλέ πόζες. Με στηρίζει και τον στηρίζω σε κάθε επιλογή και είμαι πολύ περήφανη γι΄αυτόν. Σας το ξαναλέω, δεν γνωρίζω αν αυτό είναι αγάπη κι αν μετριέται...γνωρίζω πως αυτό που νιώθω είναι πάρα πολύ δυνατό και δυναμώνει μέρα με τη μέρα. Τον λατρεύω...

Ό,τι πιο πολύ δικό μας

Κακά τα ψέματα δεν νοιάζονται όλοι για όλους. Ακόμη και αυτοί που θέλουν να ονομάζονται φίλοι μας, κάποτε θα μας τη «φέρουν». Αν το παρατηρήσεις, οι περισσότεροι θα λυπηθούν με τη λύπη σου - ή έστω θα σε λυπηθούν -, το μυστικό κρύβεται αλλού: ποιος θα χαρεί πραγματικά με τη χαρά σου, ποιος δεν θα σου κόψει τα φτερά από τη ζήλια του;  

 

Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, ίσως και λιγότεροι, είναι οι άνθρωποι που μας νιώθουν κυριολεκτικά. Είναι εκείνοι που οτιδήποτε και να συμβεί θα είναι δίπλα μας. Αυτό το κείμενο, λοιπόν, είναι αφιερωμένο σε εσάς καθυστερημένες φίλες μου, γιατί σας αξίζει ένα ευχαριστώ που με αντέχετε και δεν με έχετε κλείσει ακόμα στο ψυχιατρείο. 

 

Έχουν, κατά ένα περίεργο τρόπο, την ικανότητα να μας κάνουν να ξεχνάμε τα προβλήματά μας είτε είναι σημαντικά είτε είναι ασήμαντα. Ό,τι μας στεναχωρεί, γίνεται αυτομάτως και δική τους στεναχώρια και προσπαθούν με τα χίλια ζόρια να μας φτιάξουν τη διάθεση. Κάθονται ώρες ατελείωτες να ακούν τους προβληματισμούς μας, ακόμα κι αν είναι απασχολημένοι. Αυτό που αγαπώ πιο πολύ σε εκείνες, είναι το γεγονός ότι πάντα βρίσκουν χρόνο για μένα. Όλοι έχουμε υποχρεώσεις, είτε αυτές ονομάζονται δουλειά, είτε ονομάζονται σχολή, φροντιστήριο, σχολείο, είτε γυμναστήριο, είτε ακόμα και όλα μαζί. Ο άνθρωπος, όμως, που νοιάζεται πραγματικά για εμάς, θα βρει πέντε λεπτά να μας πάρει ένα τηλέφωνο ή να στείλει ένα μήνυμα βρε αδερφέ να μάθει τα νέα μας, πως είμαστε. Αυτά τα «χαθήκαμε», «δεν είχα χρόνο», τα βρίσκω δικαιολογίες. 

 

Ακόμη, έχουν και τον ρόλο της δεύτερης μαμάς μας: όταν κάνουμε λάθη μας τα «ψέλνουν», ενώ ταυτόχρονα γίνονται ώμος για να κλάψουμε. Όποιος μας στεναχωρεί μπαίνει αυτόματα στη black list τους και ακόμα κι αν τον συγχωρέσουμε εμείς, αυτές δεν θα το κάνουν ποτέ. Μας συμβουλεύουν πάντα βάζοντας τον εαυτό τους στη θέση μας, αλλά στο τέλος μας αφήνουν να κάνουμε του κεφαλιού μας. Τους χρωστάμε ένα τεράστιο ευχαριστώ για τις φορές που μας γύρισαν σπίτι ξημερώματα ύστερα από χανγκόβερ, όσο κι αν ήθελαν να μας αφήσουν στο έλεος του Θεού αφού τους βγάλαμε την πίστη. Βέβαια, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν λίγες ώρες κοπανιόμασταν στο ίδιο μαγαζί την ώρα που έπαιζε το αγαπημένο μας τραγούδι «σπάω τα ρολόγια» ( δεν γινόμαστε ποτέ ρεζίλι ωστόσο ). Γι' αυτό, λοιπόν, τις αγαπώ γιατί με καταλαβαίνουν πριν καν πω λέξη, γιατί δεν χρειάζεται ούτε να ντρέπομαι ούτε να προσέχω τι θα πω, γιατί πολύ απλά είμαι το βάσανο τους κι αυτές ό,τι πιο πολύ δικό μου.    

  

Σε σένα καταλήγω

Ο έρωτας με έρωτα περνάει..λένε. Δεν τους πιστεύω. Αν δεν πεις εσύ η ίδια «τέλος», δεν περνάει τίποτα. Αν δεν βρίσεις, δεν κλάψεις, δεν πέσεις στα πατώματα, δεν θα φύγεις ποτέ. Δεν γίνεται να τελειώσει μια ιστορία και να προχωρήσεις παρακάτω από τη μια στιγμή στην άλλη. Και που ξέρεις, λέω εγώ τώρα, ότι αυτός που θα έρθει θα είναι «έρωτας»; Σαχλαμάρες... Εγώ, φίλες μου (και φίλοι μου, ευελπιστώ να έχω και αντρική ομάδα αναγνώστων) γιατί δεν μπόρεσα να φύγω ποτέ; 

 

Ναι ναι, αυτό που ακούσατε. Έχω μείνει σε μια ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ. Καλά, εντάξει, κουκλίτσα μου ποτέ μη λες ποτέ. Κι όμως, από την πρώτη στιγμή που το «εγώ» έγινε «εμείς»..δεν έχω φύγει. Και δεν εννοώ το σώμα. Το σώμα ας κάνει ό, τι θέλει. Εννοώ την καρδιά, το μυαλό, αυτό το αναθεματισμένο έχει μείνει κολλημένο στο «εμείς», το δικό μας «εμείς». Όλες οι ιστορίες αγάπης έχουν ένα τέλος, καλώς ή κακώς έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Άνθρωποι φεύγουν και άνθρωποι έρχονται. Εγώ πως ξέμεινα σε εσένα μπορείς να μου πεις; Κάθε φορά λέω «τέλος, πρέπει να ξεκινήσω κάτι άλλο, πρέπει να προχωρήσω παρακάτω» κι όλο εδώ με βρίσκω πάλι. Προσπάθησα, αλήθεια, βρήκα καινούργια ενδιαφέροντα, έκανα καινούργιες παρέες, γνώρισα καινούργιους ανθρώπους αλλά κανένας σαν κι εσένα. Έκανα επιπόλαιες κινήσεις, το παραδέχομαι. Μπήκα σε σχέσεις ανούσιες, χωρίς έρωτα και πάθος. Απλοί ενθουσιασμοί που έσβηναν μέρα με τη μέρα και μετά...ξανά εσύ. Πάντα εκεί. Σε μισώ που σ' αγαπάω τόσο πολύ το ξέρεις; Σε μισώ που ενώ ξέρουμε ότι δεν γίνεται να 'μαστε μαζί προσπαθούμε με νύχια και με δόντια. Πιστεύω σε μας, ανέκαθεν πίστευα. Πιστεύω σε αυτό που μας ενώνει τόσα χρόνια. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν έχω ξανά νιώσει κάτι τόσο δυνατό. Τη μία σε βρίζω και την άλλη τρέχω κλαίγοντας στην αγκαλιά σου. Ό,τι κι αν έχουμε περάσει, αυτό που μας ενώνει είναι μεγαλύτερο από αυτά που μας χωρίζουν. Αυτός είναι κι ο λόγος, άλλωστε, που ακόμα κι αν προχωρήσουμε τη ζωή μας, ακόμα κι αν δοθούμε σε άλλους, γυρίζουμε πάλι σε αυτό το «εμείς». Στην ουσία, αν το καλοσκεφτείς, δεν προχωράμε πραγματικά παρακάτω. Αν το κάναμε, τώρα δεν θα ήμασταν και οι δυο εδώ, κάτω από το πάπλωμα να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και να μου λες στο αυτί πόσο σου 'χω λείψει. Χάνω το μυαλό μου. Πρέπει πια να το αποδεχτώ. Όπου και να πάω, σε σένα καταλήγω.