Η σιωπή σου

 

Καμιά φορά χαζεύω τις φωτογραφίες μας, δεν είναι πολλές -βλέπεις δεν σου άρεζε να βγαίνεις φωτογραφίες- και προσπαθώ να καταλάβω πως κατάφερα να αλλάξω εκείνο το αποτυπωμένο χαμόγελο. Πως γίνεται εμείς πια να μη μιλάμε; Διαβάζω παλιές συνομιλίες ξανά και ξανά, από την αρχή, πριν καν αρχίσει αυτό που ζήσαμε. Πως γίναμε εμείς έτσι; Για την ακρίβεια πως σε άλλαξα τόσο; Από εκείνο το βράδυ μετράω ώρες, μέρες, μήνες που δεν φάνηκες. Εκτός από εκείνο το απρόσμενο τηλέφωνο που κατέληξε σε τρίωρη συζήτηση στο σπίτι σου μουρμουρίζοντας κάτω από τα παπλώματα για να μην καταλάβει κανείς τίποτα. "Θα είναι το μικρό μας μυστικό" μου είπες ανοίγοντας την πόρτα. Θυμάσαι; Συνεχίζω να μετράω απώλειες, πληγές και λάθη. Τα δικά μου λάθη. Ναι, για μένα δεν φταις εσύ. Πάντα σε δικαιολογώ. Συγνώμη. Ίσως να μην περίμενα ότι θα μου λείψεις τόσο πολύ. Ότι θα κλαίω σαν κοριτσάκι πάνω από το τηλέφωνο και να προσπαθώ να κρατηθώ να μη σε πάρω, να μη στείλω αυτό το γαμημένο μήνυμα. Να μην ενοχλήσω τη σιωπή σου. Αλλά ρε συ δεν μπορώ να δεχτώ το τέλος. Δεν θέλω. Μου είχες πει ότι αν όντως μου λείπεις δεν θα ήμουνα εκεί και σε ρωτάω που να πάω όταν μου ζητάς να μην σε ενοχλώ; Κι έχεις δίκιο. Αν ραγίσει το γυαλί δεν κολλάει κι ας παλεύω εγώ με ότι κόλλα και να βρω. Είναι που ακόμα πιστεύω σε μας κι ας έλεγα ψέματα στον εαυτό μου πως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί. Όταν αγαπάς δεν ορίζεις τέλος έτσι; Άργησα αλλά το κατάλαβα. Συγνώμη που δεν πίστεψα σε μας όσο εσύ. Που το έβαλα στα πόδια. Τους σιχαίνομαι τους εγωιστές και κατέληξα να είμαι η μεγαλύτερη. Άργησα το ξέρω, όμως απόψε θέλω να σε δω (και κάθε απόψε). Έστω για μια φορά, έστω και τυχαία. Να σε κοιτάξω στα ματιά και να σου πω "δεν βγήκες στιγμή από το μυαλό μου, πίστεψε με μια φορά" κι εσύ να με κοιτάς γελώντας ειρωνικά. Χωρίς πάλι να πεις τίποτα. Ωστόσο να ξέρεις, δεν αντέχεται η τόση σιωπή σου.

Τι κι αν τα χιλιόμετρα είναι πολλά και η απόσταση μεγάλη;

Τον γνωρίζεις τυχαία, τον ερωτευέσαι, δένεσαι μαζί του και τσουπ μια μέρα φεύγει και ποτέ δεν ξέρεις σε πόσες μέρες θα ξαναγυρίσει, ή ακόμα χρειάζεται να φύγεις εσύ, πολύ πιο δύσκολο. Πότε θα τον ξαναδείς; Πως μπορείς να διαχειριστείς τα εκατοντάδες χιλιόμετρα;

Όπως λέει και το τραγούδι όταν αγαπάς σε λιμάνια, σταθμούς και σε τρένα πηγαίνεις, τρέχεις και πας. Ε ναι, εισιτήρια, διαδρομές, ταξίδια, τρένα, κτελ, αεροπλάνα κι εσύ κολλημένη σε μια οθόνη του υπολογιστή να περιμένεις να τον δεις στο skype, ξοδεύοντας όλα σου τα λεπτά μέσα σε μια εβδομάδα για να τον ακούς και να τον νιώθεις κοντά σου όσο πιο πολύ μπορείς. Αγνόησες όλους εκείνους που σου έλεγαν να χωρίσετε γιατί δεν θα τα καταφέρετε κι έμεινες να αντιμετωπίζεις όλα τα προβλήματα που ήρθαν. Εδώ θα μου πεις, και ποια σχέση δεν έχει προβλήματα; Φαντάσου, όμως, να "τσακώνεστε" και να μην μπορείς μετά από λίγες ώρες να τον αγκαλιάσεις ή και το αντίστροφο για να ξεχάσετε τις "πικρές" κουβέντες που ανταλλάξατε. Εσύ, όμως, δεν τα βάζεις κάτω. Βλέπεις, είναι η πρώτη φορά που νιώθεις κάτι τόσο δυνατό και ονόμασε το όπως θες: αγάπη, έρωτα, έλξη, ενθουσιασμό. Γιατί όταν τον άλλον τον ΘΕΛΕΙΣ, και το τονίζω αυτό διότι είναι η μεγαλύτερη προϋπόθεση, αξίζει να προσπαθήσεις και να κάνεις θυσίες. Αν δεν νιώθεις κάτι τόσο μεγάλο, τζάμπα θα προσπαθήσεις, Άλλωστε, δεν αντέχουν όλοι τις σχέσεις εξ αποστάσεως. Αν, λοιπόν, τον αγαπάς σταματάς να πηγαίνεις για shopping, κάνεις οικονομία και με την πρώτη ευκαιρία αγοράζεις εισιτήρια για να βρεθείς κοντά του, έστω και για πέντε μέρες. Απολαμβάνεις μαζί του το κάθε λεπτό γιατί ξέρεις καλά πως είναι να μην τον βλέπεις, τον αγγίζεις, τον νιώθεις. Προσπαθείς να καταπίνεις τα νεύρα σου και να κάνεις υποχωρήσεις. Προσπάθεια , προσπάθεια και ξανά προσπάθεια. Να πηγαίνεις συχνά χωρίς να σκέφτεσαι το τυπικό μια εσύ, μια εγώ. Να μην παραπονιέσαι. Και το σημαντικότερο: ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Δεν υπάρχει περίπτωση να στεριώσει μια σχέση, ειδικά εξ αποστάσεως, χωρίς εμπιστοσύνη. Μην κάνεις τόσα πράγματα για να ζηλεύει, όπως κι αυτός το ίδιο. Να μάθεις το πρόγραμμα του άλλου και να ενταχθείς σε αυτό. Να μην γκρινιάζεις και να σκέφτεσαι τα τόσα πακέτα που σου έχει στείλει, είτε είναι σοκολατάκια, είτε ρούχα/παπούτσια κτλ . Ξέρω είναι πολύ δύσκολο, απλά ζήσε αυτό που έχεις κάνοντας σχέδια (π.χ. να πάτε μια εκδρομή όταν γυρίσει). Αυτή η γλυκιά αναμονή σας δένει πιο πολύ. Και μην ξεχνάς, όταν υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος.

Σε ευχαριστώ.

Σε ευχαριστώ...Σκεφτόμουν αρκετή ώρα πως θα αρχίσω το συγκεκριμένο κείμενο. Ήθελα να έχω μια επικεφαλίδα κάπως ιδιαίτερη για σένα, έναν τίτλο που να δηλώνει τα συναισθήματά και τον θαυμασμό μου. Νομίζω πως τίποτα δεν θα μπορούσε να ταιριάξει καλύτερα από το "ευχαριστώ". 

 

Ναι, μαμά σε ευχαριστώ πολύ. Κι όχι μόνο γιατί είσαι η μαμά μου και με έφερες στον κόσμο, αλλά γιατί πάνω απ' όλα είσαι φίλη, κολλητή και μετά μητέρα. Γιατί κάνεις τα πάντα για να μη μου λείψει τίποτα, κι όχι μόνο ό,τι μπορείς. Ξεπερνάς τον εαυτό σου και τον βάζεις πάντα δεύτερο, μη σου πω και τελευταίο. Σε ευχαριστώ γιατί δεν μου σκουπίζεις απλά τα δάκρυα, κλαίς κι εσύ μαζί μου. Γιατί πάντα με καταλαβαίνεις και μπαίνεις στη θέση μου. Γι' αυτές τις φορές που "μαλώναμε" και μετά από δύο ώρες χτυπούσες την πόρτα και ζητούσες συγνώμη είτε έφταιγες, είτε όχι. Ακόμα και για τις στιγμές που με κάλυψες στον μπαμπά, όπως στην κοπάνα μου στο γυμνάσιο θυμάσαι; Ναι, μαμά σε ευχαριστώ. Ήσουν εκεί όποτε σε χρειαζόμουν χωρίς καν να στο ζητήσω. Με φρόντιζες, ξενυχτούσες μαζί μου τι φορές που ήμουν άρρωστη, ακόμα κι αν είχες να κοιμηθείς δύο νύχτες. Έκανες τη λύπη σου χαρά και ποτέ δεν με απογοήτευσες. Έδειχνες πάντα τόσο δυνατή. Πάντα, με έναν μοναδικό τρόπο με δικαιολογείς και υποστηρίζεις, χωρίς να επικροτείς, όμως, το λάθος μου. Σε ευχαριστώ μαμά που στις αποτυχίες μου με αγαπάς λίγο παραπάνω. Μα πάνω απ' όλα σε λατρεύω γιατί ποτέ, μα ποτέ, δεν ένιωσα μόνη μου.

Κανείς δεν ξέρει (μεγάλε Γιώργαρε)

Και ποια από μας δεν σιγοτραγούδησε τον στίχο "κανείς δεν ξέρει πόσο μου λείπεις" του Σαμπάνη...ή έστω το "μου λείπεις είσαι έρωτας αλήτης" του συνονόματού του; Ναι, ναι όλες την πατήσαμε, ομολογήστε το. 

Τόσος καιρός έχει περάσει, ατελείωτες μέρες περιμένοντας πάνω από το κινητό για μια κλήση ή ένα μήνυμα. Αλλά όχι, δεν τα βάζει μαζί του, με τον εαυτό της τα έχει που ακόμα είναι εδώ, ακριβώς έτσι όπως την άφησε ή έστω όπως έφυγε εκείνη. Προσπαθώντας πάντα να κάνει δύο βήματα μπροστά και καταλήγοντας τρία βήματα πίσω. Δεν προχωράει. Δεν μπορεί, προσπάθησε πολλές φορές. Βασικά δεν ξέρω καν αν θέλει, ίσως να έχει συνηθίσει να τον αγαπάει από μακριά. Θυμάται ακόμα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτομέρεια. Γίνανε, όμως, τόσα πολλά που τους πληγώσανε. Το ένα λάθος μετά το άλλο. Κι όμως, αν την ρωτήσεις αν θα προτιμούσε να πονάει δίπλα του από το να χαμογέλαει με άλλον, ναι ναι το πρώτο θα απαντούσε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί κανείς δεν είναι εκείνος. Μην σε ξεγελάει που την βλέπεις με άλλους. Δεν είναι πάντα όλα όπως φαίνονται. Αυτή ακόμα θυμάται τι φορούσε το πρώτο εκείνο βράδυ. Ναι, αν την ρωτήσεις τα θυμάται όλα από εκείνη τη νύχτα. Υπάρχει άραγε κάτι πιο επώδυνο από την μνήμη; Κι όμως ακόμα την κοιτάει με εκείνο το βλέμμα, σαν να της λέει "μη με αφήσεις να φύγω". Την λατρεύει. Το καταλαβαίνει κάθε φορά που την αγκαλιάζει τόσο σφιχτά και μετα της χαϊδεύει τα μαλλιά. Την στιγμή εκείνη δεν υπάρχει τίποτα άλλο, αλήθεια. Μπορεί να ακούγεται γελοίο αλλά τον θέλει όπως την πρώτη τους φορά. Μπορεί και παραπάνω. Είναι σαν να έχει κουμπώσει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Δεν θα χαθούν, το ξέρω. Αυτό, όμως, που δεν ξέρει κανείς είναι πόσο λαχταράει να περάσει ένα ακόμα βράδυ πλάι του. Και δεν εννοώ τίποτα πονηρό, απλά να τον κοιτάει και να του ψιθυρίζει "εεε, μην κοιμάσαι" καθώς χώνεται μέσα στην αγκαλιά του. Γιατί, ακριβώς, κανείς δεν ξέρει πόσο της λείπει.

“Μου λείπεις ακόμα και τις φορές που σε ξεχνάω. Και ξερω πως θα χαθούμε. . ξερω τι σημαίνει το θα δούμε ”

Οι συνεπιβάτες σου

 Στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα θέλεις. Ούτε καν τα μισά. Δεν είναι τέλεια άλλωστε. Μπορείς όμως να τα μοιραστείς με ανθρώπους που εσύ τους επιλέγεις. Βέβαια, ούτε οι άνθρωποι είναι τέλειοι. Αλλά και γιατί να ήταν;

Μπορεί, λοιπόν, οι άνθρωποι να μην είναι τέλειοι, να κάνουν λάθη, να έχουν πολλά ελαττώματα και αδυναμίες αλλά είναι εκεί δίπλα σου. Μερικές φορές χάνονται αλλά δεν φεύγουν. Σε στηρίζουν σε κάθε σου επιλογή και καμιά φορά μπορεί να σε πληγώσουν. Έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον να μην πληγωθείς ποτέ, αλλά εσύ επιλέγεις από ποιον. Διάλεξε να έχεις δίπλα σου, λοιπόν, ανθρώπους που δεν χρειάζεται να αλλάξεις και να σουλουπωθείς για να τους εντυπωσιάσεις. Να μην χρειάζεται να δικαιολογηθείς για ότι αισθάνεσαι και πράττεις, ακόμα κι αν αυτό είναι λάθος. Να περνάτε ώρες ατελείωτες μαζί, να μοιράζεστε γέλια ακόμα και κλάματα. Να μπορείς να μιλάς μαζί τους ώρες ατελείωτες για οτιδήποτε, ξεκινώντας από τα νέα σου, όπως ένα απρόσμενο τηλέφωνο, και καταλήγοντας σε μελλοντικά σχέδια, όπως για το μέρος που θα ήθελες να πάτε διακοπές. Να μην βαριέσαι βρε παιδί μου να τους ακούς.

 Ωστόσο, οι άνθρωποι διαφέρουν, δεν είναι ίδιοι. Δεν γίνεται να έχουν όλοι την ίδια γνώμη και άποψη. Κοίτα, λοιπόν, να επιλέξεις να μεγαλώνεις με αυτούς που ακόμα κι αν διαφωνείς, συνεχίζεις να στηρίζεις και να αγαπάς.  Με αυτούς που οι τσακωμοί, οι παρεξηγήσεις, και οι καυγάδες σβήνονται με ένα μόνο βλέμμα, ένα νεύμα, ένα "πείραγμα". Αυτοί οι άνθρωποι, επομένως, σε αγαπάνε με όλη τη σημασία της λέξεως και δυσκολεύονται να σου κρατήσουν μούτρα, είτε νευρίασαν που τους έστησες "15" λεπτά, είτε θύμωσαν που ακύρωσες την έξοδο σας για το αμόρε. 

Γίνεται, συνεπώς, εύκολα αντιληπτό πως είναι η οικογένεια που εσύ επιλέγεις και προσπαθούν, άλλωτε με επιτυχία κι άλλωτε όχι, να  σε κάνουν ευτυχισμένη. Κι έτσι, όντως η ζωή γίνεται, αν όχι τέλεια, σίγουρα πιο όμορφη. Σ'αυτό το ταξίδι, λοιπόν, εσύ αποφασίζεις ποιοι θα είναι οι συνεπιβάτες σου...κι όσο για μένα...έχω τους καλύτερους.