Σε ευχαριστώ.

Σε ευχαριστώ...Σκεφτόμουν αρκετή ώρα πως θα αρχίσω το συγκεκριμένο κείμενο. Ήθελα να έχω μια επικεφαλίδα κάπως ιδιαίτερη για σένα, έναν τίτλο που να δηλώνει τα συναισθήματά και τον θαυμασμό μου. Νομίζω πως τίποτα δεν θα μπορούσε να ταιριάξει καλύτερα από το "ευχαριστώ". 

 

Ναι, μαμά σε ευχαριστώ πολύ. Κι όχι μόνο γιατί είσαι η μαμά μου και με έφερες στον κόσμο, αλλά γιατί πάνω απ' όλα είσαι φίλη, κολλητή και μετά μητέρα. Γιατί κάνεις τα πάντα για να μη μου λείψει τίποτα, κι όχι μόνο ό,τι μπορείς. Ξεπερνάς τον εαυτό σου και τον βάζεις πάντα δεύτερο, μη σου πω και τελευταίο. Σε ευχαριστώ γιατί δεν μου σκουπίζεις απλά τα δάκρυα, κλαίς κι εσύ μαζί μου. Γιατί πάντα με καταλαβαίνεις και μπαίνεις στη θέση μου. Γι' αυτές τις φορές που "μαλώναμε" και μετά από δύο ώρες χτυπούσες την πόρτα και ζητούσες συγνώμη είτε έφταιγες, είτε όχι. Ακόμα και για τις στιγμές που με κάλυψες στον μπαμπά, όπως στην κοπάνα μου στο γυμνάσιο θυμάσαι; Ναι, μαμά σε ευχαριστώ. Ήσουν εκεί όποτε σε χρειαζόμουν χωρίς καν να στο ζητήσω. Με φρόντιζες, ξενυχτούσες μαζί μου τι φορές που ήμουν άρρωστη, ακόμα κι αν είχες να κοιμηθείς δύο νύχτες. Έκανες τη λύπη σου χαρά και ποτέ δεν με απογοήτευσες. Έδειχνες πάντα τόσο δυνατή. Πάντα, με έναν μοναδικό τρόπο με δικαιολογείς και υποστηρίζεις, χωρίς να επικροτείς, όμως, το λάθος μου. Σε ευχαριστώ μαμά που στις αποτυχίες μου με αγαπάς λίγο παραπάνω. Μα πάνω απ' όλα σε λατρεύω γιατί ποτέ, μα ποτέ, δεν ένιωσα μόνη μου.