Και ποια από μας δεν σιγοτραγούδησε τον στίχο "κανείς δεν ξέρει πόσο μου λείπεις" του Σαμπάνη...ή έστω το "μου λείπεις είσαι έρωτας αλήτης" του συνονόματού του; Ναι, ναι όλες την πατήσαμε, ομολογήστε το.
Τόσος καιρός έχει περάσει, ατελείωτες μέρες περιμένοντας πάνω από το κινητό για μια κλήση ή ένα μήνυμα. Αλλά όχι, δεν τα βάζει μαζί του, με τον εαυτό της τα έχει που ακόμα είναι εδώ, ακριβώς έτσι όπως την άφησε ή έστω όπως έφυγε εκείνη. Προσπαθώντας πάντα να κάνει δύο βήματα μπροστά και καταλήγοντας τρία βήματα πίσω. Δεν προχωράει. Δεν μπορεί, προσπάθησε πολλές φορές. Βασικά δεν ξέρω καν αν θέλει, ίσως να έχει συνηθίσει να τον αγαπάει από μακριά. Θυμάται ακόμα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτομέρεια. Γίνανε, όμως, τόσα πολλά που τους πληγώσανε. Το ένα λάθος μετά το άλλο. Κι όμως, αν την ρωτήσεις αν θα προτιμούσε να πονάει δίπλα του από το να χαμογέλαει με άλλον, ναι ναι το πρώτο θα απαντούσε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί κανείς δεν είναι εκείνος. Μην σε ξεγελάει που την βλέπεις με άλλους. Δεν είναι πάντα όλα όπως φαίνονται. Αυτή ακόμα θυμάται τι φορούσε το πρώτο εκείνο βράδυ. Ναι, αν την ρωτήσεις τα θυμάται όλα από εκείνη τη νύχτα. Υπάρχει άραγε κάτι πιο επώδυνο από την μνήμη; Κι όμως ακόμα την κοιτάει με εκείνο το βλέμμα, σαν να της λέει "μη με αφήσεις να φύγω". Την λατρεύει. Το καταλαβαίνει κάθε φορά που την αγκαλιάζει τόσο σφιχτά και μετα της χαϊδεύει τα μαλλιά. Την στιγμή εκείνη δεν υπάρχει τίποτα άλλο, αλήθεια. Μπορεί να ακούγεται γελοίο αλλά τον θέλει όπως την πρώτη τους φορά. Μπορεί και παραπάνω. Είναι σαν να έχει κουμπώσει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Δεν θα χαθούν, το ξέρω. Αυτό, όμως, που δεν ξέρει κανείς είναι πόσο λαχταράει να περάσει ένα ακόμα βράδυ πλάι του. Και δεν εννοώ τίποτα πονηρό, απλά να τον κοιτάει και να του ψιθυρίζει "εεε, μην κοιμάσαι" καθώς χώνεται μέσα στην αγκαλιά του. Γιατί, ακριβώς, κανείς δεν ξέρει πόσο της λείπει.
“Μου λείπεις ακόμα και τις φορές που σε ξεχνάω. Και ξερω πως θα χαθούμε. . ξερω τι σημαίνει το θα δούμε ”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου