Η σιωπή σου

 

Καμιά φορά χαζεύω τις φωτογραφίες μας, δεν είναι πολλές -βλέπεις δεν σου άρεζε να βγαίνεις φωτογραφίες- και προσπαθώ να καταλάβω πως κατάφερα να αλλάξω εκείνο το αποτυπωμένο χαμόγελο. Πως γίνεται εμείς πια να μη μιλάμε; Διαβάζω παλιές συνομιλίες ξανά και ξανά, από την αρχή, πριν καν αρχίσει αυτό που ζήσαμε. Πως γίναμε εμείς έτσι; Για την ακρίβεια πως σε άλλαξα τόσο; Από εκείνο το βράδυ μετράω ώρες, μέρες, μήνες που δεν φάνηκες. Εκτός από εκείνο το απρόσμενο τηλέφωνο που κατέληξε σε τρίωρη συζήτηση στο σπίτι σου μουρμουρίζοντας κάτω από τα παπλώματα για να μην καταλάβει κανείς τίποτα. "Θα είναι το μικρό μας μυστικό" μου είπες ανοίγοντας την πόρτα. Θυμάσαι; Συνεχίζω να μετράω απώλειες, πληγές και λάθη. Τα δικά μου λάθη. Ναι, για μένα δεν φταις εσύ. Πάντα σε δικαιολογώ. Συγνώμη. Ίσως να μην περίμενα ότι θα μου λείψεις τόσο πολύ. Ότι θα κλαίω σαν κοριτσάκι πάνω από το τηλέφωνο και να προσπαθώ να κρατηθώ να μη σε πάρω, να μη στείλω αυτό το γαμημένο μήνυμα. Να μην ενοχλήσω τη σιωπή σου. Αλλά ρε συ δεν μπορώ να δεχτώ το τέλος. Δεν θέλω. Μου είχες πει ότι αν όντως μου λείπεις δεν θα ήμουνα εκεί και σε ρωτάω που να πάω όταν μου ζητάς να μην σε ενοχλώ; Κι έχεις δίκιο. Αν ραγίσει το γυαλί δεν κολλάει κι ας παλεύω εγώ με ότι κόλλα και να βρω. Είναι που ακόμα πιστεύω σε μας κι ας έλεγα ψέματα στον εαυτό μου πως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί. Όταν αγαπάς δεν ορίζεις τέλος έτσι; Άργησα αλλά το κατάλαβα. Συγνώμη που δεν πίστεψα σε μας όσο εσύ. Που το έβαλα στα πόδια. Τους σιχαίνομαι τους εγωιστές και κατέληξα να είμαι η μεγαλύτερη. Άργησα το ξέρω, όμως απόψε θέλω να σε δω (και κάθε απόψε). Έστω για μια φορά, έστω και τυχαία. Να σε κοιτάξω στα ματιά και να σου πω "δεν βγήκες στιγμή από το μυαλό μου, πίστεψε με μια φορά" κι εσύ να με κοιτάς γελώντας ειρωνικά. Χωρίς πάλι να πεις τίποτα. Ωστόσο να ξέρεις, δεν αντέχεται η τόση σιωπή σου.