Η επιρροή που ασκείς πάνω μου

Είναι απίστευτα τρομακτικό το πόσο μπορεί να σε επηρεάζει ένας άνθρωπος. Η διάθεση σου, η συμπεριφορά σου ακόμα και το ντύσιμο σου εξαρτιούνται από εκείνον. Αλλάζεις συνήθειες, μέρη και προτεραιότητα σου γίνεται αυτός ο μοναδικός άνθρωπος.
 

Έτσι συνέβη και με μένα. Πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει με τα μηνύματά σου αλλά και να στενοχωριέται με τα καταραμένα σου "διαβάστηκε" . Να ξυπνάω με νεύρα επειδή χθες μαλώναμε ή να σηκώνομαι από το κρεβάτι τραγουδώντας επειδή όλο το βράδυ αράζαμε αγκαλιά. Ό, τι έχω κανονισμένο αυτομάτως έρχεται δεύτερο μόλις με ρωτήσεις "θα σε δω σήμερα καθόλου;" Απλά αναρωτιέμαι πως γίνεται να σε έχω συνέχεια στο μυαλό μου; Και όχι δεν είμαι υπερβολική απλά σε καθετί που κάνω σκέφτομαι τι μπορεί να κάνεις εκείνη τη στιγμή. Με τρομάζει όλο αυτό, αλήθεια. Με τρομάζει που ενώ έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα βρω τη δύναμη να γίνω λίγο ψυχρή, με το που χτυπάει το τηλέφωνο γίνεσαι κατευθείαν το μωρό μου. Δεν μπορώ να αντισταθώ, δεν γίνεται. Ακούω τη μουσική που σου αρέσει, πιάνω τα μαλλιά μου πάνω ( κάτι που συνηθίζω να αποφεύγω ) μόνο επειδή μου έχεις πει ότι μου πάει. Προσπαθώ να γίνω εσύ ακόμα κι ας μου λες πως μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι. Ωστόσο θα 'θελα κι εγώ μια φορά να κάνω το "ναι" μου "όχι" . Να με πάρεις τηλέφωνο και να μην τρέξω να το σηκώσω. Αλλά πως; Πως, που κάθε φορά που τσακωνόμαστε, τα βρίσκουμε χωρίς να καταλάβουμε τι φταίει, έτσι απλά επειδή με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα λίγα δευτερόλεπτα πριν ακουμπήσω τα χείλη μου στα δικά σου; Σ' αγαπάω ρε γαμώτο, τόσο πολύ που τρομάζω με τα όρια μου. Σ' έχω αδυναμία, ναι το παραδέχομαι..μπορείς να με κάνεις ότι θέλεις και ίσως να μην ντρέπομαι γι' αυτό.