Σε σένα καταλήγω

Ο έρωτας με έρωτα περνάει..λένε. Δεν τους πιστεύω. Αν δεν πεις εσύ η ίδια «τέλος», δεν περνάει τίποτα. Αν δεν βρίσεις, δεν κλάψεις, δεν πέσεις στα πατώματα, δεν θα φύγεις ποτέ. Δεν γίνεται να τελειώσει μια ιστορία και να προχωρήσεις παρακάτω από τη μια στιγμή στην άλλη. Και που ξέρεις, λέω εγώ τώρα, ότι αυτός που θα έρθει θα είναι «έρωτας»; Σαχλαμάρες... Εγώ, φίλες μου (και φίλοι μου, ευελπιστώ να έχω και αντρική ομάδα αναγνώστων) γιατί δεν μπόρεσα να φύγω ποτέ; 

 

Ναι ναι, αυτό που ακούσατε. Έχω μείνει σε μια ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ. Καλά, εντάξει, κουκλίτσα μου ποτέ μη λες ποτέ. Κι όμως, από την πρώτη στιγμή που το «εγώ» έγινε «εμείς»..δεν έχω φύγει. Και δεν εννοώ το σώμα. Το σώμα ας κάνει ό, τι θέλει. Εννοώ την καρδιά, το μυαλό, αυτό το αναθεματισμένο έχει μείνει κολλημένο στο «εμείς», το δικό μας «εμείς». Όλες οι ιστορίες αγάπης έχουν ένα τέλος, καλώς ή κακώς έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Άνθρωποι φεύγουν και άνθρωποι έρχονται. Εγώ πως ξέμεινα σε εσένα μπορείς να μου πεις; Κάθε φορά λέω «τέλος, πρέπει να ξεκινήσω κάτι άλλο, πρέπει να προχωρήσω παρακάτω» κι όλο εδώ με βρίσκω πάλι. Προσπάθησα, αλήθεια, βρήκα καινούργια ενδιαφέροντα, έκανα καινούργιες παρέες, γνώρισα καινούργιους ανθρώπους αλλά κανένας σαν κι εσένα. Έκανα επιπόλαιες κινήσεις, το παραδέχομαι. Μπήκα σε σχέσεις ανούσιες, χωρίς έρωτα και πάθος. Απλοί ενθουσιασμοί που έσβηναν μέρα με τη μέρα και μετά...ξανά εσύ. Πάντα εκεί. Σε μισώ που σ' αγαπάω τόσο πολύ το ξέρεις; Σε μισώ που ενώ ξέρουμε ότι δεν γίνεται να 'μαστε μαζί προσπαθούμε με νύχια και με δόντια. Πιστεύω σε μας, ανέκαθεν πίστευα. Πιστεύω σε αυτό που μας ενώνει τόσα χρόνια. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν έχω ξανά νιώσει κάτι τόσο δυνατό. Τη μία σε βρίζω και την άλλη τρέχω κλαίγοντας στην αγκαλιά σου. Ό,τι κι αν έχουμε περάσει, αυτό που μας ενώνει είναι μεγαλύτερο από αυτά που μας χωρίζουν. Αυτός είναι κι ο λόγος, άλλωστε, που ακόμα κι αν προχωρήσουμε τη ζωή μας, ακόμα κι αν δοθούμε σε άλλους, γυρίζουμε πάλι σε αυτό το «εμείς». Στην ουσία, αν το καλοσκεφτείς, δεν προχωράμε πραγματικά παρακάτω. Αν το κάναμε, τώρα δεν θα ήμασταν και οι δυο εδώ, κάτω από το πάπλωμα να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και να μου λες στο αυτί πόσο σου 'χω λείψει. Χάνω το μυαλό μου. Πρέπει πια να το αποδεχτώ. Όπου και να πάω, σε σένα καταλήγω.