Ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος...απλά διαφορετικός.

Είμαι κοντή, χοντρή. Είμαι Αλβανίδα, Ρωσίδα, Τουρκάλα. Είμαι λεσβία, μπάι. Είμαι μαύρη, κίτρινη, άσπρη. Είμαι γυναίκα, άνδρας. Έχω κάποια αναπηρία. Πιστεύω σε διαφορετικό Θεό. Γιατί πρέπει να τιμωρούμαι γι αυτό;

Δεν θέλω να αναφερθώ σε στερεότυπα και προκαταλήψεις. Δεν θέλω να αναφερθώ στο τι είναι "φυσιολογικό" ή όχι. Θέλω να μιλήσω για τα συναισθήματα μου. Να σας περιγράψω πως νιώθω κάθε φορά που κάποιος εκεί εξώ με δείχνει με το δάχτυλο του, με κοιτάζει περίεργα, με κοροϊδεύει. Κάθε φορά που κάποιος με βρίζει, με απειλεί, με χτυπάει. Κλείνομαι στο εαυτό μου και στο σπίτι μου. Νιώθω μόνη μου. Ξέρετε τι είναι να νιώθεις μόνος σου; Να μην έχεις κάποιον δίπλα σου; Να κλαις και να πονάς; Να ντρέπεσαι; Γιατι; Επειδή είμαι διαφορετική από εσάς; Δεν ξέρω τι είναι σωστό ή λάθος, "φυσιολογικό" ή  όχι, καλό ή κακό. Ξέρω, όμως, ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και είμαστε ίσοι. Ζούμε σε μια περίοδο πολύ δύσκολη και πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι. Το μίσος καλλιεργείται πολύ εύκολα, αλλά δεν μας συμφέρει. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μας ωθούν σε τετοιες συμπεριφορες αλλά γιατί τους αφήνουμε. Γιατί; Γιατί να μισούμε κάποιον για κάτι που κατά τύχη δεν είμαστε; Γιατί να πληγώνουμε κάποιον μόνο και μόνο επείδη διαφέρει από εμάς; Βλέπω παιδιά, μικρά παιδιά, να μη θέλουν να πάνε σχολείο. Ακόμα κι όταν πάνε, να περιφέρονται στην αυλή του σχολείου μόνα τους ενώ οι συμμαθητές σου παίζουν λίγο πιο δίπλα. Παιδιά να κλαίνε γιατί τα κορόιδεψε ο Νίκος, η Μαρία και ο κάθε Νίκος και Μαρία. Παιδιά να τα κακομεταχειρίζονται. Μικρά παιδιά, αθώες ψυχές που έτυχε να γεννηθούν σε άλλη χώρα. Να είναι εύσωμα, κοντά ή να έχουν κάποια πάθηση. Να πιστεύουν σε άλλη θρησκεία. Γιατί πρέπει να βάζουμε ταμπέλες, να μπαίνουμε σε κατηγορίες; Πως μπορείς και κοιμάσαι όταν ένας άνθρωπος πονάει ψυχικά ή σωματικά εξαιτίας σου; Όταν ένας άνθρωπος έχει πάψει να αγαπάει τον εαυτό του συνέπεια των πράξεων ή των λέξεων σου; Θα το έκανες αυτό αν έβαζες έστω και λίγο τον εαυτό σου στη θέση του, τα παιδιά ή τα αδέρφια σου; Είναι πολύ δύσκολο να αγαπάμε πραγματικά τον άλλον και να μην τον ζηλεύουμε. Είναι για τους δυνατούς και τους θαρραλέους. Για όλες τις επόμενες φορές που το μίσος θα θέλει να σε κυριεύσει, σκέψου: ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος...απλά διαφορετικός. 

Άδραξε τη μέρα

Αυτή τη φορά δεν θα σας μιλήσω για τον έρωτα. Αν και θα συμπεριληφθεί ως έννοια στο συγκεκριμένο κείμενο, δεν θα έχει, όμως, τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτόν θα τον έχεις εσύ. Ναι, καλά άκουσες. Εσύ θα είσαι ο πρωταγωνιστής του κειμένου αυτού, όπως ακριβώς είσαι και στη δική σου ζωή.

Θα ξεκινήσω με τη φράση «Carpe Diem», την οποία έχει αναφέρει ο Οράτιος σε ένα ποίημά του κι έγινε ευρύτερη γνωστή από την ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών». Carpe Diem, λοιπόν, σημαίνει άδραξε τη μέρα κι αυτό ακριβώς σου προτείνω να κάνεις για την υπόλοιπη ζωή σου. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα που σε βασανίζουν, σε αγχώνουν και δεν σ' αφήνουν να απολαύσεις τον ύπνο σου. Κάποια είναι μεγάλης σημασίας κι άλλα μικρής. Ξέρω ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ακριβώς αυτός που έχεις ονειρευτεί, που θέλεις να ανήκεις. Μπορείς, όμως, να τον αλλάξεις έστω και μια σπιθαμή από αυτόν. Δεν μπορώ να βλέπω τους ανθρώπους, κυρίως τους νέους ανθρώπους, να μην κάνουν "τίποτα". Για να γίνω πιο σαφής, δεν μιλάω αποκλειστικά για αγώνες και συγκρούσεις. Μιλάω για την αισιοδοξία, για τη δημιουργικότητα, για τα όνειρα και τη φαντασία. Ξεκίνα τη μέρα σου με ένα ευχαριστώ και πες το δυνατά να το ακούσεις. Να ευχαριστείς το Θεό που μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι, που μπορείς να δεις τον ήλιο. Κάπου εδώ θα αρχίσουν τα πικρόχολα σχόλια του τύπου "αυτά τα έχουμε ξανακούσει" ή κάποιο αρνητικό σχόλιο για τη θρησκεία και πάει λέγοντας. Όχι, σταμάτα το. Σταμάτα να είσαι αρνητικός και να βρίσκεις για όλα να πεις έναν κακό λόγο. Χαμογέλασε και σκέψου θετικά(να σκέφτεσαι μωβ μονόκερους). Κάνε οτιδήποτε θέλεις, αρκεί αυτό να μην πληγώνει κανέναν άλλο. Μην ξαπλώνεις όλη μέρα σε έναν καναπέ με το κινητό στο χέρι. Βάλε μουσική, χόρεψε, τραγούδα, ερωτεύσου, βάψε τα μαλλιά σου ροζ. Κάνε ό, τι ποθεί η καρδιά σου. Μην αφήνεις, όμως, το φόβο και τη μιζέρια να σε καταπιούν. Δώσε ξανά ζωή σε παλιά σου χόμπι, ζωγράφισε, διάβασε βιβλία, πάνε μια βόλτα με τους φίλους σου, ταξίδεψε. Αν δεν έχεις φίλους, βγες έξω και γνώρισε καινούργια άτομα. Όλο και κάποιος θα έχει προοριστεί για να σου κάνει συντροφιά. Αν τα οικονομικά σου είναι χάλια και δεν μπορείς να βρεις μια δουλειά, μην πτοείσαι. Δεν είναι το παν τα λεφτά. Σου έχω κι άλλες εναλλακτικές. Πάνε στα κάστρα και χούρνιασε στην αγκαλιά του ή μείνετε σπίτι και παίξτε επιτραπέζια. Υπάρχουν χίλια δυο πράγματα που μπορείς να κάνεις και να αρπάξεις τη ζωή από τα μαλλιά. Μην ξεχνάς πως είναι πολύ μικρή. Γι' αυτό, λοιπόν, τι περιμένεις; Σήκω, άδραξε τη μέρα. Απόλαυσε την κάθε στιγμή.  

《 Έρωτα θέλει η ζωή 》

Ο έρωτας είναι εθισμός. Μάλιστα, είναι ένας έντονος εθισμός κι έχει μεγάλες δυνάμεις. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραιτήτως κακό. Υπάρχει ο παράφορος, ο κεραυνοβόλος έρωτας και οι μίζεροι που τον κακολογούν.

Πλησιάζει κι αυτή η μέρα, ξέρετε, που όλοι τη μισούν αλλά σίγουρα έχουν κάνει ή δεχτεί δώρο κάποτε έναν αρκούδο. Ναι ναι, για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου λέω μην ξινίζεις τα μουτράκια σου. Μπορεί ο έρωτας να μην κρύβεται στα αρκουδάκια και στα λουλούδια, κρύβεται, όμως, πίσω από κάθε κίνηση που θα σε κάνει να χαμογελάσεις. Αυτή μπορεί να είναι ένα δώρο, ένα μήνυμα, μια αγκαλιά, ένα φιλί. Κι εντάξει δεν είναι κακό να το παραδέχτεις πως《έρωτα θέλει η ζωή》. Μπορεί, όντως, η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου να είναι "εμπορική", να βλέπεις παντού ζευγάρια και τα περισσότερα εστιατόρια να είναι γεμάτα αλλά σταμάτησε τον εαυτό σου από την γκρίνια και την απαισιοδοξία. Δες την ημέρα αυτή σαν ευκαιρία και δείξε τα αισθήματα σου σε αυτόν που πρέπει. Βέβαια, θα μου πεις όλες τις άλλες μέρες δεν μπορείς; Μπορείς και πρέπει να το κάνεις αλλά άρπαξε την ευκαιρία που σου δίνεται και κάνε την αρχή. Έπειτα να φέρεσαι και τις υπόλοιπες 364 μέρες σαν αυτήν. Σταμάτα επιτέλους να είσαι αρνητικός με την 14η μέρα του Φλεβάρη και γενικότερα με τον έρωτα. Πες και δείξε στον άνθρωπό σου πόσο τον θες, πόσο ερωτευμένος και τυχερός είσαι. Προς Θεού, δεν εννοώ απαραιτήτως να του πάρεις δώρο. Πέρνα ώρες μαζί του, δείτε ταινίες, πηγαίνετε άπειρες βόλτες, χουχουλιάστε κάτω από τα παπλώματα, φάτε, κάντε οτιδήποτε περνάει από το μυαλό σου απλά κάντε το μαζί. Στείλε ένα από αυτά τα μεθυσμένα μηνύματα, αλλά νηφάλιος. Άφησε τους εγωισμούς και πες το ναι. Ερωτεύσου και μην ντρέπεσαι να το εκφράσεις. Ο έρωτας σε κάνει αυτομάτως να φερέσαι σαν μικρό παιδί. Γελάς με το παραμικρό, έχεις όρεξη για τα πάντα, νιώθεις ένα σφύξιμο στο στομάχι κάθε φορά που τον βλέπεις ή μιλάς γι' αυτόν. Πως να στο πω βρε παιδί μου, κοιτάς τον άλλον στα μάτια και νιώθεις ότι ανήκεις εκεί και πουθενά αλλού. Νιώθεις ολοκληρωμένος. Θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί του και σου λείπει από το πρώτο λεπτό που θα σε αφήσει έξω από την εξώπορτα σου περιμένοντας να μπεις μέσα. Ξεκλέβεις έστω και δέκα λεπτά για να τον δεις και να τους δώσεις πέντε, δέκα φιλιά. Πρόκειται για έναν εθισμό που εσύ αποφασίζεις τι κατάληξη θα έχει. Μην διστάζεις, επομένως, άρπαξε κι εσύ την ευκαιρία σου και πράξε κάθε μέρα σαν να είναι του Αγίου Βαλεντίνου.

Μετριέται η αγάπη;

Πολλοί λένε πως είμαι ονειροπόλα, ρομαντική, πως ζω σ' ένα δικό μου κόσμο παραμυθένιο. Στην πραγματικότητα, λένε, δεν είναι τόσο ρόδινα τα πράγματα και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ούτε εγώ λέω πως στον κόσμο αυτό που ζούμε όλα είναι εύκολα, απλά πιστεύω στην αγάπη, σε αυτήν την αγάπη που όλοι κρύβουμε μέσα μας. 

Ίσως να είμαι αρκετά μικρή, ηλικιακά και εμπειρικά, για να γράψω ένα τέτοιο κείμενο, ίσως να μην έχω ζήσει πάρα πολλά, όμως πιστεύω ότι για κάθε άνθρωπο υπάρχει αυτός ο ένας που τον συμπληρώνει. Δεν ξέρω αν εγώ τον έχω βρει, αν αυτό που νιώθω είναι αγάπη, έρωτας ή όπως αλλιώς το ονομάζει ο καθένας. Ξέρω, μονάχα, πως μετά από τόσα χρόνια η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά όπως την πρώτη φορά. Το στομάχι μου δένεται κόμπος και η λαχτάρα που νιώθω είναι η ίδια όπως τότε. Μπορεί να μην συμφωνούμε σχεδόν ποτέ, να είμαστε η μέρα με τη νύχτα (κυριολεκτικά), όμως όταν είμαστε μαζί όλες οι διαφωνίες χάνονται. Σα να έχει κουμπώσει ο ένας με τον άλλον. Πείτε με γλυκανάλατη, υπερβολική αλλά είναι τόσο τρομακτικά όμορφο πως δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί βρίσκουν ο ένας τα κουμπιά του άλλου. Έρχονται φορές που θέλω να του σπάσω τα μούτρα, αλλά έχει αυτό το βλέμμα -δεν μπορώ να το περιγράψω- που με κάνει να τα ξεχνάω όλα αυτόματα. Μπορεί να μη πηγαίνουμε στο «Markiz», να μην αράζουμε σε καφετέριες, να μην ανεβάζουμε συνέχεια φωτογραφίες, όμως τις ώρες που περνάω μαζί του είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Άλλωστε, η αγάπη δεν μετριέται με τα check ins και τα social media. Εγώ ξέρω πως ευτυχία είναι αυτό που δεν μπορείς να κρύψεις όχι αυτό που προσπαθείς να δείξεις. Η αγάπη φαίνεται στα πιο μικρά πράγματα. Στον τρόπο που σε κοιτάζει, που σε μιλάει, που σε αγκαλιάζει. Όχι στα δώρα, στα λούσα και στις selfies. Τι να τον κάνεις τον άντρα άμα είναι καλός μόνο στο να σε κυκλοφορεί; Ακόμα κι αν γκρινιάζω γι' αυτά κατά βάθος αυτός είναι και ο λόγος που τον επέλεξα. Γι' αυτό, λοιπόν, είμαι μαζί του γιατί δεν τον νοιάζει το που και το πως θα με δει, αρκεί να με δει έστω και για πέντε λεπτά. Γιατί δεν τον νοιάζει όλος αυτός ο ψεύτικος κόσμος. Τον θέλω έτσι ακριβώς όπως είναι, χωρίς τατουάζ και κυριλέ πόζες. Με στηρίζει και τον στηρίζω σε κάθε επιλογή και είμαι πολύ περήφανη γι΄αυτόν. Σας το ξαναλέω, δεν γνωρίζω αν αυτό είναι αγάπη κι αν μετριέται...γνωρίζω πως αυτό που νιώθω είναι πάρα πολύ δυνατό και δυναμώνει μέρα με τη μέρα. Τον λατρεύω...

Ό,τι πιο πολύ δικό μας

Κακά τα ψέματα δεν νοιάζονται όλοι για όλους. Ακόμη και αυτοί που θέλουν να ονομάζονται φίλοι μας, κάποτε θα μας τη «φέρουν». Αν το παρατηρήσεις, οι περισσότεροι θα λυπηθούν με τη λύπη σου - ή έστω θα σε λυπηθούν -, το μυστικό κρύβεται αλλού: ποιος θα χαρεί πραγματικά με τη χαρά σου, ποιος δεν θα σου κόψει τα φτερά από τη ζήλια του;  

 

Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, ίσως και λιγότεροι, είναι οι άνθρωποι που μας νιώθουν κυριολεκτικά. Είναι εκείνοι που οτιδήποτε και να συμβεί θα είναι δίπλα μας. Αυτό το κείμενο, λοιπόν, είναι αφιερωμένο σε εσάς καθυστερημένες φίλες μου, γιατί σας αξίζει ένα ευχαριστώ που με αντέχετε και δεν με έχετε κλείσει ακόμα στο ψυχιατρείο. 

 

Έχουν, κατά ένα περίεργο τρόπο, την ικανότητα να μας κάνουν να ξεχνάμε τα προβλήματά μας είτε είναι σημαντικά είτε είναι ασήμαντα. Ό,τι μας στεναχωρεί, γίνεται αυτομάτως και δική τους στεναχώρια και προσπαθούν με τα χίλια ζόρια να μας φτιάξουν τη διάθεση. Κάθονται ώρες ατελείωτες να ακούν τους προβληματισμούς μας, ακόμα κι αν είναι απασχολημένοι. Αυτό που αγαπώ πιο πολύ σε εκείνες, είναι το γεγονός ότι πάντα βρίσκουν χρόνο για μένα. Όλοι έχουμε υποχρεώσεις, είτε αυτές ονομάζονται δουλειά, είτε ονομάζονται σχολή, φροντιστήριο, σχολείο, είτε γυμναστήριο, είτε ακόμα και όλα μαζί. Ο άνθρωπος, όμως, που νοιάζεται πραγματικά για εμάς, θα βρει πέντε λεπτά να μας πάρει ένα τηλέφωνο ή να στείλει ένα μήνυμα βρε αδερφέ να μάθει τα νέα μας, πως είμαστε. Αυτά τα «χαθήκαμε», «δεν είχα χρόνο», τα βρίσκω δικαιολογίες. 

 

Ακόμη, έχουν και τον ρόλο της δεύτερης μαμάς μας: όταν κάνουμε λάθη μας τα «ψέλνουν», ενώ ταυτόχρονα γίνονται ώμος για να κλάψουμε. Όποιος μας στεναχωρεί μπαίνει αυτόματα στη black list τους και ακόμα κι αν τον συγχωρέσουμε εμείς, αυτές δεν θα το κάνουν ποτέ. Μας συμβουλεύουν πάντα βάζοντας τον εαυτό τους στη θέση μας, αλλά στο τέλος μας αφήνουν να κάνουμε του κεφαλιού μας. Τους χρωστάμε ένα τεράστιο ευχαριστώ για τις φορές που μας γύρισαν σπίτι ξημερώματα ύστερα από χανγκόβερ, όσο κι αν ήθελαν να μας αφήσουν στο έλεος του Θεού αφού τους βγάλαμε την πίστη. Βέβαια, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν λίγες ώρες κοπανιόμασταν στο ίδιο μαγαζί την ώρα που έπαιζε το αγαπημένο μας τραγούδι «σπάω τα ρολόγια» ( δεν γινόμαστε ποτέ ρεζίλι ωστόσο ). Γι' αυτό, λοιπόν, τις αγαπώ γιατί με καταλαβαίνουν πριν καν πω λέξη, γιατί δεν χρειάζεται ούτε να ντρέπομαι ούτε να προσέχω τι θα πω, γιατί πολύ απλά είμαι το βάσανο τους κι αυτές ό,τι πιο πολύ δικό μου.    

  

Σε σένα καταλήγω

Ο έρωτας με έρωτα περνάει..λένε. Δεν τους πιστεύω. Αν δεν πεις εσύ η ίδια «τέλος», δεν περνάει τίποτα. Αν δεν βρίσεις, δεν κλάψεις, δεν πέσεις στα πατώματα, δεν θα φύγεις ποτέ. Δεν γίνεται να τελειώσει μια ιστορία και να προχωρήσεις παρακάτω από τη μια στιγμή στην άλλη. Και που ξέρεις, λέω εγώ τώρα, ότι αυτός που θα έρθει θα είναι «έρωτας»; Σαχλαμάρες... Εγώ, φίλες μου (και φίλοι μου, ευελπιστώ να έχω και αντρική ομάδα αναγνώστων) γιατί δεν μπόρεσα να φύγω ποτέ; 

 

Ναι ναι, αυτό που ακούσατε. Έχω μείνει σε μια ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ. Καλά, εντάξει, κουκλίτσα μου ποτέ μη λες ποτέ. Κι όμως, από την πρώτη στιγμή που το «εγώ» έγινε «εμείς»..δεν έχω φύγει. Και δεν εννοώ το σώμα. Το σώμα ας κάνει ό, τι θέλει. Εννοώ την καρδιά, το μυαλό, αυτό το αναθεματισμένο έχει μείνει κολλημένο στο «εμείς», το δικό μας «εμείς». Όλες οι ιστορίες αγάπης έχουν ένα τέλος, καλώς ή κακώς έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Άνθρωποι φεύγουν και άνθρωποι έρχονται. Εγώ πως ξέμεινα σε εσένα μπορείς να μου πεις; Κάθε φορά λέω «τέλος, πρέπει να ξεκινήσω κάτι άλλο, πρέπει να προχωρήσω παρακάτω» κι όλο εδώ με βρίσκω πάλι. Προσπάθησα, αλήθεια, βρήκα καινούργια ενδιαφέροντα, έκανα καινούργιες παρέες, γνώρισα καινούργιους ανθρώπους αλλά κανένας σαν κι εσένα. Έκανα επιπόλαιες κινήσεις, το παραδέχομαι. Μπήκα σε σχέσεις ανούσιες, χωρίς έρωτα και πάθος. Απλοί ενθουσιασμοί που έσβηναν μέρα με τη μέρα και μετά...ξανά εσύ. Πάντα εκεί. Σε μισώ που σ' αγαπάω τόσο πολύ το ξέρεις; Σε μισώ που ενώ ξέρουμε ότι δεν γίνεται να 'μαστε μαζί προσπαθούμε με νύχια και με δόντια. Πιστεύω σε μας, ανέκαθεν πίστευα. Πιστεύω σε αυτό που μας ενώνει τόσα χρόνια. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν έχω ξανά νιώσει κάτι τόσο δυνατό. Τη μία σε βρίζω και την άλλη τρέχω κλαίγοντας στην αγκαλιά σου. Ό,τι κι αν έχουμε περάσει, αυτό που μας ενώνει είναι μεγαλύτερο από αυτά που μας χωρίζουν. Αυτός είναι κι ο λόγος, άλλωστε, που ακόμα κι αν προχωρήσουμε τη ζωή μας, ακόμα κι αν δοθούμε σε άλλους, γυρίζουμε πάλι σε αυτό το «εμείς». Στην ουσία, αν το καλοσκεφτείς, δεν προχωράμε πραγματικά παρακάτω. Αν το κάναμε, τώρα δεν θα ήμασταν και οι δυο εδώ, κάτω από το πάπλωμα να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και να μου λες στο αυτί πόσο σου 'χω λείψει. Χάνω το μυαλό μου. Πρέπει πια να το αποδεχτώ. Όπου και να πάω, σε σένα καταλήγω.

Η επιρροή που ασκείς πάνω μου

Είναι απίστευτα τρομακτικό το πόσο μπορεί να σε επηρεάζει ένας άνθρωπος. Η διάθεση σου, η συμπεριφορά σου ακόμα και το ντύσιμο σου εξαρτιούνται από εκείνον. Αλλάζεις συνήθειες, μέρη και προτεραιότητα σου γίνεται αυτός ο μοναδικός άνθρωπος.
 

Έτσι συνέβη και με μένα. Πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει με τα μηνύματά σου αλλά και να στενοχωριέται με τα καταραμένα σου "διαβάστηκε" . Να ξυπνάω με νεύρα επειδή χθες μαλώναμε ή να σηκώνομαι από το κρεβάτι τραγουδώντας επειδή όλο το βράδυ αράζαμε αγκαλιά. Ό, τι έχω κανονισμένο αυτομάτως έρχεται δεύτερο μόλις με ρωτήσεις "θα σε δω σήμερα καθόλου;" Απλά αναρωτιέμαι πως γίνεται να σε έχω συνέχεια στο μυαλό μου; Και όχι δεν είμαι υπερβολική απλά σε καθετί που κάνω σκέφτομαι τι μπορεί να κάνεις εκείνη τη στιγμή. Με τρομάζει όλο αυτό, αλήθεια. Με τρομάζει που ενώ έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα βρω τη δύναμη να γίνω λίγο ψυχρή, με το που χτυπάει το τηλέφωνο γίνεσαι κατευθείαν το μωρό μου. Δεν μπορώ να αντισταθώ, δεν γίνεται. Ακούω τη μουσική που σου αρέσει, πιάνω τα μαλλιά μου πάνω ( κάτι που συνηθίζω να αποφεύγω ) μόνο επειδή μου έχεις πει ότι μου πάει. Προσπαθώ να γίνω εσύ ακόμα κι ας μου λες πως μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι. Ωστόσο θα 'θελα κι εγώ μια φορά να κάνω το "ναι" μου "όχι" . Να με πάρεις τηλέφωνο και να μην τρέξω να το σηκώσω. Αλλά πως; Πως, που κάθε φορά που τσακωνόμαστε, τα βρίσκουμε χωρίς να καταλάβουμε τι φταίει, έτσι απλά επειδή με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα λίγα δευτερόλεπτα πριν ακουμπήσω τα χείλη μου στα δικά σου; Σ' αγαπάω ρε γαμώτο, τόσο πολύ που τρομάζω με τα όρια μου. Σ' έχω αδυναμία, ναι το παραδέχομαι..μπορείς να με κάνεις ότι θέλεις και ίσως να μην ντρέπομαι γι' αυτό.